به یاد آفریدگار زیبایی ها

(بدون عنوان)

افرا — Tue, 15 May 2012 18:03:57 GMT

کوچه را دیدی به وقت شب چه تنها می شود،

بی تو از آن کوجه هم تنهاترم...

(بدون عنوان)

افرا — Tue, 15 May 2012 17:47:59 GMT

خیلی دلم گرفته

تو خوبی و این همه اعترافهاست...

افرا — Sat, 28 Apr 2012 20:44:01 GMT

تنها وقتی تو هستی

از تاریکی شب نمی ترسم و با خیالی آسوده در بیابانی خشک به ستارگان آسمان چشم میدوزم و فقط تو میتوانی کهکشان را میان آن همه چشمک به من نشان دهی...

تنها وقتی تو هستی

کابوس های شبانه دمش را روی کولش میگذارد و میرود...

تنها وقتی تو هستی

میتوانم رنج دل کندن را توصیف کنم ، دلشوره میگیرم ، قلبم می میرد ، وقتی نباشی...

تنها وقتی تو هستی

ریشه خشکیده باور من شکوفه میزند...

تنها تو بمان

در کویر خشکیده خیالم آسمانی باش بارانی ...

می خواهم زیر باران مهرت زندگی را آغاز کنم.

دوستت دارم

به اندازه تمام روزگارانی که زیسته ام ،دلم غصه دارد ...

افرا — Wed, 07 Mar 2012 09:40:10 GMT

تا که بودیم نبودیم کسی،

کشت ما را غم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شدند،

خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آئینه بدانیم چو هست

نه در آن وقت که افتاد و شکست

در حیرتم از مرام این مردم پست

این طایفه ی زنده کش مرده پرست

تا هست به ذلت بکشندش به جفا

تا رفت به عزت ببرندش سر دست

(بدون عنوان)

افرا — Sat, 03 Mar 2012 15:07:30 GMT

شنیدستم که مجنون جگر خون
چو زد زین دار فانی خیمه بیرون

دم آخر کشید از سینه فریاد
زمین بوسید و لیلی گفت و جان داد
...
هواداران زمژگان خون فشاندند
کفن کردند و در خاکش نهادند

شب قبر از برای پرسش دین
ملائک آمدند او را به بالین

بکف هر یک عمود آتشینی
که ربت کیست دینت چه دینی است

دلی جویای لیلی از چپ و راست
چو بانگ قم به اذن الله برخاست

چو پرسیدند مَن رَبُک ز آغاز
بجز لیلی نیامد از وی آواز

بگفتا کیست ربت گفت لیلی
که جانم در ره جانش طفیلی

بگفتندش به دینت بود میلی
بگفتا آری آری عشق لیلی

بگفتندش بگو از قبله خویش
بگفت ابروی آن یار وفا کیش

بگفتند از کتاب خود بگو باز
بگفتا نامه آن یار طناز

بگفتندش رسولت کیست ناچار
بگفت آن کس که پیغام آرد از یار

بگفتند از امام خویش می گوی
بگفت آن کس که روی آرد بدان کوی

بگفتند از طریق اعتقادات
بگو از عدل و توحید و معادات

بگفتا هست در توحید این راز
که لیلی را به خوبی نیست انباز

بود عدل آنکه دارم جرم بسیار
از آن هستم به هجرانش گرفتار

بخنده آمدند آن دو فرشته
عمود آتشین در کف گرفته

ندا آمد که دست از وی بدارید
به لیلی در بهشتش وا گذارید

که او را نشئه ای از جانب ماست
که من خود لیلی و او عاشق ماست

شنیدم گفت مجنون دل افکار
ملائک را سپس فرمود آن یار

تو پنداری که من لیلی پرستم
من آن لیلای لیلی می پرستم

کسی را کو به جان عشق آتش افروخت
وفاداری ز مجنون باید آموخت

تاول

افرا — Sun, 15 Jan 2012 17:26:30 GMT

هر بار خواستم زندگی را قدم بزنم ، از بس تنگ بود ،

پاهایم تاول زد...

افرا

می رود...

افرا — Fri, 30 Dec 2011 15:50:44 GMT

از همه دستور زبان فارسی فقط یک چیز را خوب به خاطر دارم!

صرف فعل رفتن

رفتم ، رفتی ، رفت ................. رفت.

می روم ، می روی ، می رود .................. می رود.

فقط خاطره می ماند و بس...

افرا

یلدا : طولانی ترین شب برای؟؟؟؟

افرا — Sat, 17 Dec 2011 20:35:11 GMT

امشب به خانه تو می آیم

به خانه تو که دیوارهایش بی دانه انار سرخ است...

به خانه تو که بلندترین زانوی غم در آن یلدا می شود...

به خانه تو که با ماه گرم می شود ...

به خانه تو که شرم دراز می شود در چشمان همیشه زمستان

کودکانت...

به خانه تو که یلدا همیشه در سفره ات بوده است بی انار و

بی هندوانه ...

افرا

(بدون عنوان)

افرا — Thu, 01 Dec 2011 14:28:16 GMT

گفتم: «غم تو دارم» گفتا :«غمت سر آید»		گفتم: که «ماه من شو» گفتا: «اگر برآید»
گفتم: «ز مهرورزان رسم وفا بیاموز»		گفتا: «ز خوبرویان این کار کمتر آید»
گفتم: که «بر خیالت راه نظر ببندم»		گفتا: «که شب رو است او از راه دیگر آید»
گفتم: که «بوی زلفت گمراه عالمم کرد»		گفتا: «اگر بدانی هم اوت رهبر آید»
گفتم: «خوشا هوایی کز باد صبح خیزد»		گفتا: «خُنُک نسیمی کز کوی دلبر آید»
گفتم: که «نوش لعلت ما را به آرزو کشت»		گفتا: «تو بندگی کن؛ کو بنده پرور آید»
گفتم: «دل رحیمت کی عزم صلح دارد؟»		گفتا: «مگوی با کس تا وقت آن درآید»
گفتم: «زمان عشرت دیدی که چون سر آمد؟»		گفتا: «خموش حافظ! کاین غصه هم سر آید»

بلندترین صدا ، صدای قلب است اگر گوشی شنوا باشد...

افرا — Wed, 05 Oct 2011 21:02:35 GMT

دل و جسم رقیب هم اند....

دل حسود است و

هرگاه پای دوست داشتن به میان بیاید فقط میخواهد خودش باشد و

بس...

از اینروست که تا زمانی که عشق در دل ،خانه دارد و به لبها و انگشتان

و تن نرسیده است ،

رنگ نمی بازد و هر لحظه چون شقایق سرخ تر می شود و سوزان تر.

دل همیشه دوست دارد رازی داشته باشد ، و چه رازی زیباتر از عشق .

به گمانم دل رنگ میبازد در آن هنگام که رازش برای مرکبش فاش

می شود.

افرا